fa اثر تعاملی تمرین هوازی و مصرف قرص گلی بن‌کلامید بر غلظت پپتید C، انسولین و مقاومت به انسولین در بیماران دیابتی نوع 2 عمومى General پژوهشي Research <span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif"><b>مقدمه:</b> افزودن فعالیت جسمانی به دارو درمانی در بیماران دیابتی ممکن است تاثیر دارو را افزایش دهد و استفاده از دوز کمتر دارو را ممکن سازد . هدف کلی از این مطالعه اینست که آیا مصرف قرص گلی بن کلامید به همراه تمرین هوازی می‌تواند به طور مؤثرتری تنظیم قند خون بیماران دیابتی نوع 2 را بهبود بخشد؟ <br><b>روش‌ها:</b> در این مطالعه 28 بیماردیابتی مرد (60-40سال) به طور داوطلبانه در تحقیق شرکت کردند و در سه گروه تجربی : دارو درمانی به تنهایی (مصرف روزانه 5 میلی گرم گلی بن کلامید)، تعامل تمرین هوازی با مصرف روزانه 5 میلی گرم گلی‌بن‌کلامید و تعامل تمرین هوازی با مصرف روزانه 5/2 میلی گرم گلی بن کلامید تقسیم شدند. برنامه تمرین هوازی سه جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 45 دقیقه رکاب زدن روی چرخ کار سنج با شدت70-60 درصد HRRmax (Heart Rate Reserve) بود. غلظت ناشتایی هموگلوبین گلیکوزیله(HbA1c) ,انسولین، پپتید c و مقاومت به انسولین به عنوان متغیر های وابسته در سه مرحله پیش، میان و پس آزمون اندازه‌گیری شدند. جهت تجزیه و تحلیل یافته‌های تحقیق از روش آماری آنالیز واریانس (ANOVA ) استفاده گردید.<br><b>یافته‌ها:</b> پس از 12 هفته، غلظت HbA1c بیماران شرکت کننده در هر سه گروه به طور معنی داری کاهش و غلظت پپتید C پلاسما افزایش یافت (05/0P<). مقاومت به انسولین در هر سه گروه کاهش، ولی غلظت ناشتای انسولین بدون تغییر باقی ماند. در بین گروه‌ها از نظر تغییرات ایجاد شده در متغیرهای تحقـیق تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0P>).<b><br>نتیجه‌گیری: </b>در بیماران دیابتی نوع 2، مصرف گلی‌بن‌کلامید به تنهایی و به صورت تعاملی با تمرین هوازی سبب بهبود کنترل گلوکز خون و مقاومت به انسولـین می‌شود و بیماران دیابتی نوع 2 که از قرص گلی‌بن‌کلامید جهت درمان استفاده می‌کنند، ممکن است با انجام تمرین هوازی بتوانند میزان مصرف گلی بن کلامید را کاهش دهند بدون آن‌که در روند بهبود متابولیکی ایجاد شده اختلالی بوجود آید.<br></span><p></p> <b>Background: </b>Combination of physical activity and pharmacotherapy in diabetes may augment the effects of the drug and may allow lower doses of medication that can minimize the side effects. The goal of the study was to determine the effectiveness of aerobic training and Glibenclamide combination in type 2 diabetes. <br><b>Methods:</b> A total of 28 men with type 2 diabetes were divided to 3 groups randomly: Glibenclamide (5 mg daily) only, Glibenclamide (5 mg daily) plus aerobic training, Glibenclamide (2.5 mg daily) plus aerobic training. Aerobic training protocol was performed for 12 week, 3 days (session) a week, 45 minutes in a session (ergo cycle program at 60-70 % heart rate reserve). Fasting glucose, HbA1c, fasting insulin, c-peptide, and insulin resistance were measured at pre, mid and post treatment periods. Analysis of Variance test (ANOVA) were used to evaluate data.<b> <br>Results: </b>HbA1c significantly decreased and c-peptide significantly increased in three groups (P<0.05).There were also no between-group differences for c-peptide and HbA1c (P>0.05). Fasting insulin concentration did not alter in three groups, however, insulin resistance decreased ( no significant ) after 12 weeks.<br><b>Conclusion:</b> In type 2 diabetic patients, Glibenclamide treatment alone or combination of aerobic training and Glibenclamide treatment, was effective in improving glycemic control in patients with type 2 diabetes .As a result, in patients with type 2 diabetes, the addition of aerobic training to Glibencelamide treatment allow lower doses of Glibenclamide to be used without impairment in glycemic control. تمرین هوازی، دیابت نوع 2، گلی‌بن‌کلامید، هموگلوبین گلیکوزیله(HbA1c)، پپتید C، مقاومت به انسولین Aerobic training, Type 2 Diabetes, Glibenclamide, HbA1c, C-peptide, Insulin resistance 91 99 http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-342&slc_lang=fa&sid=1 Mohammad Ali Sardar محمد علی سردار Yes Ali Akbar Shamsian سید علی اکبر شمسیان No Morteza Taghavi سید مرتضی تقوی No