fa ژنتیک رتینوپاتی دیابتی: بررسی نقش ژن VEGF عمومى General پژوهشي Research <font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif">VEGF فاکتور رشد نسبتاً جدیدی است که قابلیت‌های بیولوژیک بسیار متنوعی را داراست. شأن عمده این قابلیت‌ها، هدایت و تعیین مسیر سلسله واکنش‌هایی است که در بستر عروقی (به‌ویژه میکرو واسکولار) بافت‌ها و اندام‌های مختلف روی می‌دهند.<br><b>روش ها: </b>در مطالعه حاضر طی روش ARMS-PCR، نقش تغییرات ساختمانی ژن VEGF در بروز استعداد یا مقاومت افراد دیابتی نسبت به رتینوپاتی دیابتی ارزیابی شده است. توزیع فراوانی چهار پلی‌مورفیسم در موقعیت‌های *C/T7-، *G/C1001-، *G/A1154- و *C/A2578- در بین بیماران مبتلا به T1DM (248 نفر) و زیرگروه‌های با رتینوپاتی (135 نفر) و بدون رتینوپاتی(113 نفر) آنها همراه با گروه شاهد (سالم) (95 نفر) که همگی از جمعیت "بریتانیایی- قفقازی" بوده‌اند، بررسی گردید. <br><b>یافته ها: </b>با مقایسه توزیع فراوانی آلل‌ها/ ژنوتیپ‌های پلی‌مورفیک در میان جمعیت‌های بیمار، شاهد و همچنین در بین دو زیرگروه دیابتی های با و بدون رتینوپاتی، به طور خاص در مورد پلی‌مورفیسم *C/T7- و تنها در هنگام مقایسه دو زیرگروه اخیر (DR- و DR+) اختلاف قابل ملاحظه و معناداری قابل مشاهده بود (98/1=OR؛ 002/0=P). <br><b>نتیجه گیری:</b> با توجه به نقش محوری VEGF در پاتوفیزیولوژی رتینوپاتی های ایسکمیک، مطالعه حاضر در پی پاسخ به این پرسش بوده که آیا می‌توان این افزایش بیان را ثانویه به نوع آرایش ساختمانی ژن VEGF دانسته و آن را "وابسته به آلل" در نظر گرفت؟ نتیجه تحقیق حاضر چنین بیان می‌دارد که یکی از پلی‌مورفیسم‌های مورد بررسی، حداقل در بستر شرایط بیوشیمیایی دیابت، از چنان قابلیت "عملکردی" و یا پتانسیل فنوتیپیکی برخوردار است که بتواند احتمالاً با کنترل سطح و کیفیت پاسخ ژن VEGF به محرکهای محیطی و تنظیم میزان بیان آن، نقش مهمی را در پاتوفیزیولوژی DR ایفا نماید. با توجه به نقش ضعیف تر عوامل ژنتیکی در DR - در مقایسه با سایر عوارض دیابت- ، یافته های این مطالعه حاکی از وزن و اثر قابل ملاحظه سازوکارهای "وابسته به ساختمان" ژن VEGF در بروز DR دارند و البته بررسی مجدد فرضیه این مطالعه میان تعداد بیشتری از بیماران دیابتی (DR- و DR+)، می تواند مکمّل تحقیق حاضر باشد. <br><br></font><p></p> <b>Background: </b>VEGF is newly discovered growth factor that has diverse biologic properties. The bottom-line of these activities is conduction and orchestration of a series of reactions that are taking place at microvasculature of different tissues/organs. Among the growth factors, cytokines and other mediators that reflect meaningful alteration in their local/systemic level, VEGF is the distinct player which can explain by its own all hemodynamic and architectural manifestations present in diabetic retinopathy (DR). The present study was conducted to pursue the role of a candidate gene structure variation, VEGF gene polymorphisms, in genetic susceptibility/resistance to development of DR through a cross sectional case-control study. <br><b>Methods: </b>The frequency of four SNPs in VEGF gene at positions –7*C/T, –1001*G/C, –1154*G/A and –2578*C/A has been traced among 248 type 1 diabetic subjects (135 DR+, 113 DR−) along with 95 healthy controls. The populations had "British-Caucasian" background and ARMS-PCR technique was employed for DNA genotyping.<br><b>Results: </b>Comparing the polymorphic variants' frequency at both allelic and genotypic levels among different groups/subgroups, significant difference was noticeable for –7*C/T polymorphism between diabetic patients with vs. without DR, while T allele conferred protective effect (p=0.002 OR=1.98). <br> <b>Conclusion:</b> Contemplating that up-regulation/over-expression of VEGF (local/systemic) as a common pre-requisite for DR development, our hypothesis was that whether the VEGF gene structural variations is correlated with the magnitude of VEGF expression in response to different stimuli present in diabetic context, namely hypoxia and hyperglycemia. Our data indicate that among the examined polymorphisms of VEGF gene, only SNP at position –7*C/T harbored significant difference between DR+ vs. DR− cases, proposing phenotypic impact for that SNP illustrating by evolvement/impediment of DR. However, reminding the insubstantial role of genetic issues in development of DR relative to DN or DNU, replicating current hypothesis by providing larger sample size and also employing more polymorphic markers could shed more light on the subject of present study. رتینوپاتی، VEGF، پلی مورفیسم Retinopathy, VEGF, Polymorphism 197 206 http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-360&slc_lang=fa&sid=1 Javad Tavakkoly Bazzaz جواد توکّلی بزّاز Yes Vera Pravica ورا پراویکا No Andrew JM Boulton آندره بولتون No Ian V Hutchinson یان هاچینسون No