fa ژنتیک نفروپاتی دیابتی: بررسی نقش ژن TGF-1 عمومى General پژوهشي Research <p align="right" dir="rtl"><font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif">نفروپاتی دیابتی هنوز هم یکی از شایع‌ترین علل نارسایی پیشرفته کلیوی محسوب می گردد. یکی از موانع موجود در پیشگیری مؤثرتر از این عارضه، ماهیّت پیچیده و نقش سیّالی است که زمینه ژنتیکی افراد دیابتی در زمینه هدایت و هماهنگیOrchestrating)) میان علل شناخته و ناشناخته این عوارض در قالب استعداد و یا مقاومت میزبان از خود نشان می دهند. <br>بررسی تأثیرات منفرد هر ژن با اولویت ژن هایی که دخالت آنها در ایجاد و یا پیشرفت فنوتیپ مورد مطالعه، توجیه بیولوژیک دارد، تنها رویکرد مطالعاتی است که برای غلبه بر پیچیدگی(Complexity) و تجزیه (Dissection) زیرساخت ژنتیکی بیماریهای کمپلکس (مثل نفروپاتی دیابتی) ، در دسترس محققین قرار دارد. <br><b>روش‌ها:</b> در قالب یک "Association Study"، تأثیرات و قابلیت‌های فنوتیپیک پلی‌مورفیسم‌های ژن TGF-1در کدون های 10 T/C)*869+) و G/C)*915+) 25 در پیدایش و کنترل شدّت نفروپاتی دیابتی در بیماران مبتلا به دیابت نوع یک ( (T1DM مورد مطالعه قرار گرفت. میزان فراوانی آلل/ ژنوتیپ حاصله از پلی‌مورفیسم‌های‌ ژن‌ مذکور که توسط روش PCR - ARMS تایپ گردید، در دو گروه بیمار (248 نفر: 86 DN+ و162 DN-) و کنترل سالم (113 نفر) که همگی "بریتانیایی- قفقازی" بوده‌اند، بررسی گردید. <br><b>یافته‌ها: </b>تفاوت معناداری در توزیع فراوانی آلل‌های پلی‌مورفیک ژن TGF-1 بین گروه‌ها و زیرگروه‌های افراد مورد مطالعه مشاهده نشدP=NS)). <br><b>نتیجه‌گیری:</b> این عدم تفاوت در توزیع آلل‌ها/ ژنوتیپ‌ها، می‌تواند تا حدودی "قابلیت عملکردی" (Functionality) (و البته پتانسیل پروگنوستیک) پلی‌مورفیسم‌های مورد مطالعه را در سطح ژنی به عنوان نشانگرهایی "قابل اعتماد"، زیر سؤال ببرد. تأکید مجدّد برعدم وجود رابطه قطعی و دایمی بین "ژنوتیپ- فنوتیپ" در بیماری‌های پیچیده، می‌تواند پیام مطالعه حاضر باشد. البته این نتیجه (عدم پیوستگی) می تواند نتیجه ای "کاذب" نیز فرض گردد و آن حالتی است که به علت "کشنده" بودن نفروپاتی دیابتی، بخشی از بیمارانی که حامل "ژنوتیپ‌های پرخطر" بوده اند، به علت مرگ از جمعیت مورد مطالعه، حذف قبلی شده اند.</font></p> <b>Background: </b>Despite substantial progress in the clinical management of diabetes, diabetic nephropathy (DN) still occurs recurrently, implicating diabetes as the major underlying condition leading to the end stage renal disease. One of the main reasons is the influential role of genetic or inherited backgrounds of diabetics that are almost overlooked in daily practice. Owing to be orchestrated by the genetic makeup, cellular and molecular responses are different to similar metabolic disturbances. This in turn defines susceptibility/resistance state of the host to chronic diabetic complications, including DN. Separate analysis of every single gene that may be involved in genetics of a multi-factorial disease (such as DN) is the only available way to dissect the genetic basis of the disease and overcome its complexity. Among different genes accountable for DN, Transforming Growth Factor (TGF)-1 has an exceptional place. TGF-1 has profound impact on cell growth and proliferation, and in particular the regulation of extra cellular matrix deposition, branding it as a "pro-fibrotic" and "hypertrophic" mediator. <br><b>Methods: </b>By employing ARMS-PCR technique, the genetic susceptibility to DN was studied in 248 patients with T1DM (86 DN+, 162 DN−) and 113 healthy controls, all from British Caucasian origin. The analysis of two functional TGF-1 gene variations, which change codons 10 (+869*C/T) and 25 (+915*G/C) was carried out. <br><b>Results:</b> There were some differences in alleles/genotypes distribution, but no significant association was apparent in patients as a whole or DN+/DN− subgroups and controls (P=NS). Conclusion: The negative result of this study may be false. As DN is a mortal disability, some fraction of risky genotypes associated with DN may previously be excluded by death. Such under-representation of the risky-genotypes (selective survivor effect) can be avoided by carrying out a prospective study. However, if the non-association result is true, it may question the functionality and reliability of the examined polymorphisms at least in the context of diabetes. Moreover, it does not underestimate the role of TGF-1 at the level of gene/protein themselves in development of DN. TGF-1، ژنوتیپ، فنوتیپ، پلی مورفیسم، نفروپاتی دیابتی TGF-1, Genotype, Phenotype, Polymorphism, Diabetic nephropathy 11 19 http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-389&slc_lang=fa&sid=1 Javad Tavakkoly Bazzaz جواد توکّلی بزّاز Yes Vera Pravica ورا پراویکا No Andrew JM Boulton آندره بولتون No Ian V Hutchinson یان هاچینسون No