fa القای ترشح‌ انسولین‌ به‌وسیله‌ فراکسیون‌ استخراج‌شده‌ از عصاره‌ گیاه‌ گزنه‌ در پریفیوژن‌ جزایر لانگرهانس‌ موش‌ صحرایی‌ و بررسی‌ اثر in vivoآن‌ درموشهای‌ سالم‌ و دیابتی‌ عمومى General پژوهشي Research <font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif"><b>مقدمه:</b> در کتابهای پزشکی قدیمی، عصاره برگ گیاه گزنه برای درمان قند خون بالا توصیه شده است. <br><b>روشها:</b> در این مطالعه با ایجاد سیستم‌ پریفیوژن،‌ تعداد معینی‌ از جزایر لانگرهانس‌ بدست آمده از موش صحرایی (رت) در معرض یک جزء تلخیص شده از عصاره گزنه‌ که با روش کروموتوگرافی لایه نازک (TLC) جداسازی شده بود، قرار گرفت. سپس برای ارزیابی پاسخ در محیط زنده، جزء فعال جدا شده به‎درون صفاق رت‎های طبیعی و دیابتی تزریق شد.<br><b>یافته‎ها</b>:اندازه‎گیری قابلیت ترشح انسولین به <br>روش ELISA افزایش قابل توجهی در نمونه‏های حاوی جزء جدا شده از عصاره گیاه گزنه ایجاد کرد. تزریق درون صفاقی محلول حاوی ماده مؤثر به موش صحرایی باعث افزایش انسولین در سرم خون حیوان گردید. در آزمایش in vivo علاوه‎بر افزایش انسولین سرم بعد از 60 دقیقه از زمان تزریق، کاهش قند نیز در زمان مشابه در سرم خون مشاهده شد. افزایش انسولین 120 دقیقه بعد از تزریق، تقریباً به 5 برابر میزان اولیه خود رسید. همچنین کاهش قند خون همزمان با افزایش انسولین ایجاد گردید و تا حدودی دامنه تغییرات مشابه بود.<br><b>نتیجه گیری:</b>نتایج<b> </b>تزریق عصاره گیاه برگ گزنه در موشهای دیابتی‎شده با استرپتوزوتوسین مشابه موشهای سالم اما دامنه تغییرات نسبت به آنها تا حدودی کاهش یافته بود.<br></font><p></p> <b>Background: </b>Urtica dioica, or the stinging nettle, is recommended by ancient medical texts for the treatment of high blood sugar.<br><b>Methods: </b>We set up a perifusion system, in which an exact number of islets of Langerhans were exposed to an active component of the leaf extract of Urtica dioica, obtained by TLC. The active component was then injected into the peritoneum of both normal and diabetic rats to evaluate response in vivo.<br><b>Results:</b> There was a marked increase in insulin secretion in vitro, as determined by ELISA. In vivo, there was an increase in blood insulin content following intraperitoneal injection. The increase in serum insulin observed at 60 minutes was associated with a decrease in blood glucose, checked several times during the observation period. Maximum insulin release over 120 minutes was equal to five times the baseline value. The decrease in blood sugar correlated with both the timing and magnitude of insulin release. <br><b>Conclusion:</b> Notwithstanding the magnitude of the changes observed, the results obtained in normal and diabetic rats were similar. گزنه،پریفیوژن‌،انسولین‌،اثر هیپوگلیسمیک‌،جزایر لانگرهانس‌،دیابت‌ قندی Urtica dioica,perifusion,insulin secretion,hypoglycemic activity,islets of Langerhans,streptozotocin, diabetes mellitus 23 30 http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-492&slc_lang=fa&sid=1 Bijan Farzami بیژن‌ فرزامی Yes Davood Ahmadvand داوود احمدوند No Safoora Vardasbi صفورا ورداسبی No Jila Majen ژیلا ماژین No shahnaz Khaghani شهناز خاقانی No