fa مقایسه‌ی اثر هشت هفته تمرین تداومی متوسط و تناوبی شدید بر آنژیوژنز قلب موش‌های نر دیابتی نژاد ویستار عمومى General پژوهشي Research <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">مقدمه:</span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> کاردیومیوپاتی دیابتی اولین عامل مرگ و میر بیماران دیابتی است و آنژیوژنز مهم‌ترین سازوکار احیاء جریان خون قلب در شرایط فیزیولوژیک و پاتولوژیک است. هدف از مطالعه‌ی حاضر، مقایسه تأثیر هشت هفته تمرین تداومی متوسط و تناوبی شدید بر آنژیوژنز قلب موش‌های نر دیابتی نژاد ویستار است.</span></span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">روش‌ها:</span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> تعداد 32 سر رت نژاد ویستار به‌صورت تصادفی در 4 گروه سالم بدون تمرین، دیابتی بدون تمرین، دیابتی + تمرین تداومی متوسط و دیابتی + تمرین تناوبی شدید قرار گرفتند. دو نوع تمرین از نظر کالری مصرفی یکسان سازی شد و شدت تمرین براساس حداکثر اکسیژن مصرفی و 5 روز در هفته تعیین گردید. عوامل پروآنژیوژنیک (</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">VEGF, MMP₂, TGF&beta;₁</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) و آنتی آنژیوژنیک (</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TIMP₂</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">) از بافت بطن چپ قلب رت بعد از 48 ساعت از آخرین جلسه تمرینی برداشت شد. برای ارزیابی میزان سنتز پروتئین‌های درگیر در مسیر آنژیوژنیکی از روش وسترن بلات استفاده شد. داده‌ها با روش آماری تحلیل واریانس یکراهه با اندازه‌گیری‌های مکرر اندازه‌گیری شد (05/0</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P<</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">).</span></span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">یافته‌ها: </span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتایج نشان داد که سطح عوامل پروآنژیوژنیک </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">VEGF, MMP₂, TGF&beta;₁</span></span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">به‌طور معنی‌داری افزایش داشت ولی عامل آنتی آنژیوژنیک </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">TIMP₂</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> کاهش یافت (05/0</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P<</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">). علاوه بر آن سطح حداکثر اکسیژن مصرفی در هر دو گروه تمرینی تداومی و تناوبی افزایش معنی‌داری نشان داد (000/0=</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">P</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">)<strong>. </strong></span></span></span><br> <strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه‌گیری:</span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b lotus;"><span style="font-size:12.0pt;"> تمرین تداومی متوسط و تناوبی شدید سبب افزایش فاکتورهای آنژیوژنیکی و کاهش عامل آنتی‌آنژیوژنیکی در بافت قلب رت‌های نژاد ویستار دیابتی می‌شود که راهکاری مناسبی برای کاهش میزان مرگ و میر ناشی از قلب دیابتی است.</span></span></span> <strong>Background: </strong>Diabetic cardiomyopathy is the first cause of death in diabetic patients and angiogenesis is the most important mechanism for the recovery of heart blood flow in physiologic and pathologic conditions. The purpose of this study was to compare the effect of eight weeks of moderate continuous and sever interval training on heart angiogenesis in Wistar male diabetic rats.<br> <strong>Methods:</strong> 32 Wistar rats were randomly assigned into 4 groups: healthy non-exercised, diabetic no exercise, diabetic + moderate continuation and diabetic + severe interval exercises. Two types of exercises were calibrated and the exercise intensity was determined based on the maximum oxygen consumption and 5 days a week. The pro-angiogenic (VEGF, MMP₂, TGF&beta;₁) and anti-angiogenic (TIMP2) agents of the left ventricle of the heart were taken from the rat after 48 hours of the last training session. Western blot method was used to evaluate the synthesis of proteins involved in angiogenic route. Data were measured by one-way variance analysis with repeated measurements (P =0/000).<br> <strong>Results:</strong> The results showed that the levels of proangiogenic VEGF, MMP₂, TGF&beta;1 significantly increased, but the anti-angiogenic factor of TIMP₂ decreased (P <0.05). In addition, the maximum level of oxygen consumed in both continuous and periodic training groups showed a significant increase.<br> <strong>Conclusion:</strong> Moderate and continuous exercise increases angiogenic factors in the heart of diabetic Wistar rats, which is a good way to reduce the mortality rate of diabetes. آنژیوژنز, دیابت, عضله‌ی قلب, تمرین تداومی متوسط, تمرین تناوبی شدید Angiogenesis, Diabetes, Heart Muscle, Continuous Moderate Exercise, Interval Severe Exercises 236 245 http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-974-1&slc_lang=fa&sid=1 Fereshteh Shahidi فرشته شهیدی No Department of Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Sciences, Shahid Rajaee Tarbiat Modarres University, Tehran, Iran گروه فیزیولوژی، دانشکده‌ی تربیت بدنی و علوم ورزشی Faramarz Yazdani فرامرز یزدانی Yaziferi@gmail.com Yes Department of Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Sciences, Shahid Rajaee Tarbiat Modarres University, Tehran, Iran گروه فیزیولوژی، دانشکده‌ی تربیت بدنی و علوم ورزشی AbbasAli Gaieni عباسعلی گائینی No Department of Physiology, Faculty of Physical Education and Sports Science, University of Tehran, Tehran, Iran گروه فیزیولوژی ، دانشکده‌ی تربیت بدنی و علوم ورزشی Poran Karimi پوران کریمی No Department of Medicine, Faculty of Neuroscience, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran گروه پزشکی، دانشکده‌ی علوم اعصاب