<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<journal>
<title>Iranian Journal of Diabetes and Metabolism</title>
<title_fa>مجله دیابت و متابولیسم ایران</title_fa>
<short_title>Iran J Diabetes Metab.</short_title>
<subject>Medical Sciences</subject>
<web_url>http://ijdld.tums.ac.ir</web_url>
<journal_hbi_system_id>1</journal_hbi_system_id>
<journal_hbi_system_user>admin</journal_hbi_system_user>
<journal_id_issn>‪2345-4008</journal_id_issn>
<journal_id_issn_online>‪2345-4016</journal_id_issn_online>
<journal_id_pii>000</journal_id_pii>
<journal_id_doi>000</journal_id_doi>
<journal_id_iranmedex></journal_id_iranmedex>
<journal_id_magiran></journal_id_magiran>
<journal_id_sid>000</journal_id_sid>
<journal_id_nlai>000</journal_id_nlai>
<journal_id_science>000</journal_id_science>
<language>fa</language>
<pubdate>
	<type>jalali</type>
	<year>1405</year>
	<month>4</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<pubdate>
	<type>gregorian</type>
	<year>2026</year>
	<month>7</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<volume>26</volume>
<number>2</number>
<publish_type>online</publish_type>
<publish_edition>1</publish_edition>
<article_type>fulltext</article_type>
<articleset>
	<article>


	<language>fa</language>
	<article_id_doi></article_id_doi>
	<title_fa>ذهن‌آگاهی و عدم تحمل بلاتکلیفی: مسیرهای منتهی به مدیریت رفتارهای خودمراقبتی دیابت از طریق حمایت اجتماعی ادارک شده</title_fa>
	<title>Mindfulness and Intolerance of Uncertainty: Pathways to Diabetes Self-Care Management through Perceived Social Support</title>
	<subject_fa>تخصصي</subject_fa>
	<subject>Special</subject>
	<content_type_fa>پژوهشي</content_type_fa>
	<content_type>Research</content_type>
	<abstract_fa>مقدمه: دیابت نوع دو به&#8204;عنوان یک چالش جهانی، مستلزم مدیریت فعال و خودمراقبتی مؤثر است. مدیریت رفتارهای خودمراقبتی از عوامل کلیدی در موفقیت این فرآیند محسوب می&#8204;شود. این پژوهش با هدف پیش&#8204;بینی مدیریت رفتارهای خودمراقبتی دیابت براساس عدم تحمل بلاتکلیفی و ذهن&#8204;آگاهی با میانجیگری حمایت اجتماعی ادراک شده در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد.&lt;br&gt;
روش&#8204;ها: این مطالعه از نوع توصیفی- همبستگی و با استفاده از مدل&#8204;سازی معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری شامل بیماران مراجعه&#8204;کننده به انجمن دیابت استان یزد در نیمۀ اول سال ۱۴۰۴ بود که ۳۵۰ نفر به روش نمونه&#8204;گیری در دسترس انتخاب شدند. داده&#8204;ها با استفاده از پرسشنامه&#8204;های عدم تحمل بلاتکلیفی Carleton (۲۰۰۷)، ذهن&#8204;آگاهی Brown &amp; Ryan (۲۰۰۳)، حمایت اجتماعی ادراک شده Zimet (۱۹۸۸) و خودمراقبتی دیابت نوع دو، Neamatizade (2022) گردآوری و با نرم&#8204;افزارهای SPSS-24 و AMOS تحلیل شدند.&lt;br&gt;
یافته&#8204;ها: یافته&#8204;ها نشان داد که ذهن&#8204;آگاهی هم به&#8204;صورت مستقیم (343/۰ &amp;beta;= ، ۰۰۱/0 p&lt;) و هم به&#8204;صورت غیرمستقیم و با میانجی&#8204;گری حمایت اجتماعی ادراک شده (133/۰ &amp;beta;= ، ۰۰۱/0 p&lt;) بر خود مراقبتی دیابت تأثیر مثبت و معنادار دارد. همچنین، عدم تحمل بلاتکلیفی اثر مستقیم و منفی معناداری بر خود مراقبتی دیابت داشت (191/۰ &amp;beta;= ، ۰25/0 p&lt;)، امّا نقش میانجی&#8204;گری حمایت اجتماعی در این رابطه تأیید نشد. شاخص&#8204;های برازش مدل 97/۰ CFI= ،07/۰ RMSEA= ، حاکی از برازش مطلوب مدل پژوهش بود.&lt;br&gt;
نتیجه&#8204;گیری: براساس یافته&#8204;های این پژوهش می&#8204;توان نتیجه گرفت که ذهن&#8204;آگاهی هم به&#8204;طور مستقیم و هم از طریق افزایش ادراک حمایت اجتماعی، مدیریت بیماران دیابتی را در رفتارهای خود مراقبتی افزایش می&#8204;دهد. بنابراین، طراحی مداخلات آموزشی برای افزایش ذهن&#8204;آگاهی و تحمل بلاتکلیفی می&#8204;تواند به بهبود مدیریت و کنترل بهتر خود مراقبتی دیابت نوع دو منجر شود.&lt;br&gt;
&amp;nbsp;</abstract_fa>
	<abstract>Background: Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) Poses a Global Health Challenge, Requiring Effective Self-Care Management and Active Patient Engagement. Self-Care in Diabetes Management Is a Critical Determinant of Successful Outcomes. This Study Aimed to Predict Diabetes Management Self-Care Based on Intolerance of Uncertainty and Mindfulness, with Perceived Social Support as a Mediator, in Patients with T2DM.&lt;br&gt;
Methods: This descriptive-correlational study utilized structural equation modeling (SEM). The statistical population consisted of patients referred to the Yazd Diabetes Association in the first half of 2024. A sample of 350 participants was selected using convenience sampling. Data were collected using the Intolerance of Uncertainty Scale (Carleton et al., 2007), the Mindful Attention Awareness Scale (Brown &amp; Ryan, 2003), the Multidimensional Scale of Perceived Social Support (Zimet et al., 1988), and the Type 2 Diabetes Self-Care Questionnaire (Neamatizadeh et al., 2022). Data analysis was performed using SPSS-24 and AMOS software.&lt;br&gt;
Results: The findings revealed that mindfulness had a significant direct (&amp;beta;= 0.343, p&lt; 0.001) and indirect effect, mediated by perceived social support (&amp;beta;= 0.133, p&lt; 0.001), on diabetes management Self-Care. Intolerance of uncertainty had a significant direct and negative effect on Self-Care (&amp;beta;= -0.191, p= 0.025); however, the mediating role of perceived social support in this relationship was not confirmed. The model fit indices (CFI= 0.97, RMSEA= 0.07) indicated a good fit of the proposed model.&lt;br&gt;
Conclusion: The results suggest that mindfulness enhances Self-Care in diabetes management both directly and indirectly by boosting perceived social support. Conversely, intolerance of uncertainty acts as a direct barrier to Self-Care. Therefore, developing educational interventions focused on enhancing mindfulness and reducing intolerance of uncertainty could improve Self-Care management and lead to better glycemic control in patients with T2DM.&lt;br&gt;
&lt;br&gt;
&amp;nbsp;</abstract>
	<keyword_fa>دیابت نوع دو, خودمراقبتی, عدم تحمل بلاتکلیفی, ذهن‌آگاهی, حمایت اجتماعی ادراک شده</keyword_fa>
	<keyword>Type 2 diabetes, Self-Care, Intolerance of uncertainty, Mindfulness, Perceived social support</keyword>
	<start_page>209</start_page>
	<end_page>219</end_page>
	<web_url>http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2354-1&amp;slc_lang=fa&amp;sid=1</web_url>


<author_list>
	<author>
	<first_name>Farangis </first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Demehri</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>فرنگیس</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>دمهری</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>farangis_demehri@yahoo.com</email>
	<code></code>
	<orcid>0000-0002-1451-0867</orcid>
	<coreauthor>Yes
</coreauthor>
	<affiliation>Psychology Department, Science and Arts University, Yazd, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه علم و هنر یزد، یزد، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>Safiyeh </first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Jafari</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>صفیه</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>جعفری</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code></code>
	<orcid>0009-0008-5517-5007</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Psychology Department, Science and Arts University, Yazd, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه علم و هنر یزد، یزد، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


</author_list>


	</article>
</articleset>
</journal>
